Konstelacije

                                   Director

everything_that_rises_must_dance_2.html
The_Suppliant_Women.html

Constellations

by Nick Payne


Balkan premiere of Nick Payne’s love story, Constellations at Atelje 212 in Belgrade, Serbia.


Roland: Uros Jakovljevic

Marianne: Ana Mandic


Atelje 212, Belgrade, Serbia


premiere: 15th April 2016








POZORIŠNA KRITIKA

Dve romantične duodrame

„Konstelacije“, tekst Nik Pejn, režija Aleksandra Milavić Dejvis, Atelje 212, scena „Petar Kralj“ i „Frenki i Džoni“, tekst Terens Mek Neli, režija Tea Puharić, Narodno pozorište, scena „Raša Plaović“

Autor: Ana Tasić   utorak, 19.04.2016.


(Фото: Атеље 212)

„Konstelacije“ (2012) mladog britanskog pisca Nika Pejna su savremena duodrama, izazovne, eksperimentalne forme, koja po alinearnosti i fragmentarnosti podseća na pojedine drame Martina Krimpa ili Keril Čerčil. Polazeći od ideja iz oblasti kvantne fizike, o multiverzumu, postojanju više paralelnih svetova, odnosno mogućnosti istovremenog odvijanja više ishoda događaja, pisac gradi specifičnu, fragmentarnu strukturu, spoj scena koje se ponavljaju iz drugih uglova posmatranja. Može se kazati da sadržaj na poseban način stvara formu. Pored toga, u osnovi je reč o ljubavnoj priči koju nose Marijana, naučnica fizičarka, i Roland, pčelar, oboje zanesenjaci na svoj način. Pripovest njihovog ljubavnog odnosa u slikama donosi teme zaljubljivanja, preljube, raskida, obnove veze, kao i gubitka, bolesti, smrti.

Režija Aleksandre Milavić Dejvis je odgovarajuće stilizovana, diskretna i tečna, a izbor dva mlada glumca, Uroša Jakovljevića i Ane Mandić, presudan je za uspeh predstave, premijerno izvedene u pozorištu Atelje 212. Scena je ukusno, minimalistički dizajnirana, otmeno osvetljena mnoštvom visećih sijalica koje se u različitom ritmu i intenzitetu pale i gase, na taj način pojačavajući ili utišavajući dinamiku igre (scenografija Marija Jevtić). Mladi glumci staloženo, precizno i dopadljivo igraju Rolanda i Marijanu, prolazeći kroz različita psihološka stanja, od egzaltiranosti pronalaska nove ljubavi, preko gneva, inata i osvetoljubivosti, zbog preljube, do neminovno mučnog suočavanja sa bolešću i smrću.

Scene se ponavljaju u različitim varijacijama, u drugačijem tempu i emotivnim stanjima likova, i sa različitim posledicama. Ne samo što je takva struktura igre odraz ideja o postojanju multiverzuma, već je ona istovremeno i vrlo teatralna, scenski zanimljiva zbog ponavljanja, u čemu podseća na komad Luca Hibnera „Greta, stranica 89“ (igra se već desetak godina sa uspehom u SNP-u u režiji Borisa Liješevića). Takođe je i teoretski podsticajna, jer u izvesnom smislu na sceni otelotvoruje i izaziva teorije o pozorištu, na primer Ričarda Šeknera koji teatar, između ostalog, definiše kao „umetnost igranja jedne od niza virtualnih mogućnosti, što je luksuz koji je nemoguće priuštiti u svakodnevnom životu“. Ako se prihvate teorije o multiverzumu, što Pejnov komad i ova predstava čine, taj luksuz je moguće priuštiti.